Is positiviteit wel altijd een keuze?

Is positiviteit wel altijd een keuze?

Postiviteit als boodschap

De berichten die ik schrijf op social media hebben altijd positviteit als boodschap. Ze zijn bedoeld om te motiveren en te inspireren. Ik vertel bijvoorbeeld over mijn ochtend routine:
Dat ik altijd vroeg opsta zodat ik het eerste uur van de dag voor mezelf heb. Eerst mediteren, dankbaar zijn voor de nieuwe dag. Even naar buiten met een glaasje lauw water met citroen. Een paar bladzijdes lezen en wat oefeningen doen.
Het fijnste van vroeg opstaan is dat ik alles gewoon rustig aan kan doen en niet hoef te jagen en te haasten. Wanneer ik moet gaan reizen voor een lezing hoef ik me niet druk te maken over of ik wel op tijd zal zijn.

Ook deel ik vaak mijn ervaringen over het maken van keuzes en geef ik voorbeelden over de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven en de keuzes die ik nu maak. Dat ik er voor heb gekozen om mijn pijn om te zetten in kracht en daar anderen mee wil inspireren.

Maar ben ik dan altijd wel zo blij als een ei?

Maar je wel echt altijd een keuze?

Veel van mijn volgers zijn blij met mijn positiviteit en blijde, gelukkige uitstraling. Maar zo heel af en toe krijg ik een persoonlijk bericht van iemand die nou wel eens klaar is met al die positiviteit. Dat het grote onzin is dat we altijd een keuze hebben.

Tijdens het kortgeding wat mijn ex-man had aangespannen tegen mijn boek, zei zijn advocate over de titel van mijn boek #jehebtaltijdeenkeuze# “Nou, mijn client had helemaal geen keuze. Hij kon niet kiezen dat mw. Wix haar boek schreef en op de markt bracht.”
Dan had ze de titel ook niet goed begrepen.

Wij mensen hebben ook niet altijd de keuze wat ons overkomt en wat we meemaken. Wij hebben wèl de keuze hoe we ergens op reageren en hoe we met bepaalde dingen die ons gebeuren omgaan.
Dat betekent niet dat we dus altijd maar ‘heppie de peppie’ moeten zijn.

Positiviteit als tweede natuur

Wanneer er iets vervelends gebeurd in je leven mag of moet je dat gewoon even binnen laten komen. Je moet je pijn, je verdriet, je angst of frustratie omarmen en niet wegduwen. Want pas als je het hebt omarmt kun je ernaar kijken als een buitenstander.

Wanneer een schildpad wordt aangevallen door een vos dan weet hij dat wegrennen geen zin heeft, want hij is veel te traag. Dan kiest hij ervoor om naar binnen te gaan en te wachten tot het gevaar geweken is.

Als ik dat heb gedaan dan ben ik instaat om bewust te zijn van mijn gedachtes. Wat denk ik en waarom. En ik stel mezelf vooral de vraag ‘wat helpt het me als ik me laat meeslepen in mijn eigen ellende?‘.

Al voel ik me dan echt niet direct blij en positief, ik kies er dan wel voor om aan positieve dingen te denken. Binnen niet al te lange tijd, voel ik dat mijn energie verandert en dat de angst of verdriet langzaam naar de achtergrond verdwijnt.

Net als het ABC leren is het een oefening die tijd en geduld nodig heeft. Maar als je er vertrouwd mee raakt, dan gaat het steeds makkelijker.
Net zo lang totdat het een tweede natuur wordt.

 

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.