Van verleden naar toekomst

Van verleden naar toekomst

Eerst jij, daarna ik

Als ik in 2010 een plekje krijg in de vrouwenopvang lijkt de wereld even stil te staan en mijn leven te stoppen. Ik heb werkelijk geen idee hoe ik ooit mij leven weer op de rit moet krijgen. Erger nog ik heb geen idee meer wie ik nou eigenlijk ben en hoe ik zelf invulling aan mijn leven kan geven. Ik heb mijn hele leven en zeker de laatste tien jaar vooral gedaan wat anderen van mij verlangden. Daarna pas kon ik aan mezelf denken.

Ik vond ook dat het zo hoorde. Want ben je niet een enorme egoïst als je eerst aan jezelf denkt? Nu weet ik dat voor jezelf zorgen en vooral van jezelf houden niets te maken heeft met egoïsme.
Want wie goed voor zichzelf zorgt kan goed zorgen voor een ander.

Zelf wist ik niet eens meer wat ik eigenlijk lekker vond. Al al jaren at ik tompoezen of spijsbroodjes met slagroom en dronk ik koffie verkeerd. Maar dat vind ik helemaal niet lekker. Maar wat wel? Zo was het in ieder aspect van mijn leven. Vreemd dat je jezelf zo kwijt kunt raken.

Me, myself and I

Met het gevoel gefaald te hebben in mijn relatie moest ik af zien te rekenen. In de vrouwenopvang kreeg ik de tijd en de ruimte om voor mezelf te zorgen. Me, myself and I. Meer was er ook niet. Wanneer de belemmerende gedachte ‘Ik ben niet genoeg’ zich meester over je heeft gemaakt, moet je maar eens zien dat maar eens om te zetten in de gedachte ‘Ik ben genoeg’.
Dat is echt confronterend. Een enorme strijd.

Vergelijk het met een cassette bandje. Als je wilt dat er andere muziek op komt te staan, dan zul je eerst het oude moeten wissen voordat er iets nieuws op kan staan. Schreeuwen naar dat bandje dat je die muziek nu wel zat bent heeft geen enkele zin.

Ik ging ermee aan de slag. Uitproberen wat ik zelf wilde en vooral hoe ik zelf wilde leven. Het duurde echt maanden voordat ik eindelijk maar een klein beetje regie kreeg over mijn leven.

Nieuwe inzichten

In de opvang raadden ze boeken aan. Ik begon boeken te lezen over Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS) en langzaam maar zeker begon ik te begrijpen wat er met mij en mijn leven was gebeurd. Dat het zeker niet mijn schuld was, maar dat ik het wel zelf in stand gehouden had. Al die jaren had ik al de keuze om te vertrekken, maar dat deed ik niet. Ik dacht elke keer dacht dat het wel beter zou gaan als ik beter mijn best zou doen.
Zo ben ik tenslotte ook opgevoed.

In die jaren ben ik dingen die niet normaal zijn normaal gaan vinden. Dan dacht ik ‘bij ons gaat dat nou eenmaal zo’. Je raakt eraan gewend.

Toen ik inzicht kreeg in de patronen en daarover met anderen kon praten, begon de realisatie dat het belangrijk is om met deze ervaring en kennis iets te doen. Maar hoe?

Het begin

Het antwoord kwam al vrij snel toen ik uit de vrouwenopvang (Kadera) kwam mijn eigen huisje kreeg. Ik werd gevraagd door of ik een lezing wilde geven voor 350 studenten van Hogeschool Windesheim, zodat zij ook inzichten konden krijgen in die patronen. Natuurlijk wilde ik ze helpen! Ik had alleen geen idee wat ik ze nu moest vertellen.

Ik schreef vanuit mijn hart en nam als leidraad de voor mij belangrijke vragen, waarvan ik de antwoorden nog zo kort geleden had ontdekt:
– Hoe kwam ik in deze relatie terecht?
– Waarom kon ik er niet zomaar uitstappen?
– Hoe is het mij gelukt het ‘brandende huis’ te verlaten?
– Hoe gaat het nu met mij?

Met tranen in mijn ogen vertelde ik mijn verhaal en je kon een speld horen vallen. Na mijn laatste woord stonden alle studenten op en gaven mij een staande ovatie. Op dat moment wist ik dat dit het doel was in mijn leven. Dat ik mijn verleden moest inzetten om er anderen mee te helpen.

Ik heb talent

Het werd een lange weg en eenvoudig was het niet. Ik ontdekte dat ik talent heb om te spreken en dat ik het graag doe. Ik laat mijn publiek niet alleen horen, maar ook voelen, hoe het is om geweld achter de voordeur mee te maken. Een eyeopener voor veel professionals.

In 2012 las ik mijn verhaal voor en nu zeven jaar later voel ik me comfortabel op elk podium en voor elk publiek. Van 10 tot 750 mensen in de zaal. Of ik nu 30 of 60 minuten moet spreken. Voor elke lezing pas ik me aan op de vraag van mijn opdrachtgever. Het is tenslotte mijn verhaal en mijn leven, dus vertel ik altijd uit mijn hart.

In 2016 ben ik mijn bedrijf WIX Kracht gestart en heb ik van mijn missie ook mijn werk gemaakt. Het valt nogsteeds niet altijd mee om er mijn boterham mee te verdienen; Je moet in deze digitale maatschappij zorgen dat je zichtbaar bent. Mensen moeten weten wie Anita is en wat ze doet.

Mijn missie

Van Verleden naar Toekomst - Anita Wix (WIX: Kracht: Nubenjijaandebeurt!)Het uitgeven van mijn levensverhaal in de vorm van het waargebeurde verhaal #jehebtaltijdeenkeuze# heb ik toch min of meer de expert status gekregen en weten professionals me steeds beter te vinden. Ik vond en vind het nog steeds een mooie reis. Bergen en hobbels kom ik nog steeds tegen maar opgeven is geen optie. Inmiddels heb ik laten zien dat ik veerkracht heb. Deze veerkracht zorgt ervoor dat ik doe waar ik voor sta en het zal blijven doen zolang ik dat zelf wil.

Ik wil een boegbeeld zijn voor andere vrouwen en mannen die een zelfde verhaal hebben. Ik wil anderen leren kijken naar de toekomst en geen slachtoffer te blijven van het verleden. Mijn verhaal gat niet alleen over huiselijk geweld maar ook over keuzes maken, grenzen aangeven en vooral van jezelf houden.

Ik heb ondanks alle tegenslagen die ik heb gehad en nog heb op de reis om te gaan voor deze belangrijke missie nooit ook maar één seconde spijt gehad dat ik ervoor heb gekozen mijn leven hieraan te wijden. Ik kan en ik wil niets anders.

 

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.