Vriendschap

Vriendschap

Toe aan vakantie

Ik neem jullie even mee terug naar 1986. Rond de kerst van dat jaar ging ik er met mijn man een weekje tussenuit. We wilden graag een kindje maar de eerste twee zwangerschappen eindigden in een miskraam, erg verdrietig was ik. Op dat moment stond mijn hele leven stil en kon ik nergens anders meer mee bezig zijn. Zo gefocust op zwanger worden, dat het alleen maar tegen je werkt.

In die tijd stond ik nog heel anders in het leven. Leefde ik mijn leven en dacht nooit na over ‘de zin van mijn bestaan’. Het leven is uiteindelijk een grote les en dat begrijp ik inmiddels maar al te goed. Als jonge vrouw dacht ik daar helemaal niet zo over en sleurde verdriet en ellende mij vooral in een diep dal. In die tijd praatte je ook over dat soort dingen niet met je ouders. Er was geen internet om informatie op te zoeken en geen mobiele telefoon. Je kon niet uren appen met je vriendinnen. Je wist eigenlijk helemaal niet wat er in de wereld gebeurde en wat er allemaal mogelijk was.

De grootste les die het leven mij heeft laten zien is dat wanneer je in staat bent te accepteren wat je niet veranderen kunt, en alles wat er gebeurd een reden heeft, je nooit in een ondraaglijk lijden vast hoeft te lopen. Dat je wel slachtoffer wordt door omstandigheden, maar nooit een slachtofferrol hoeft aan te nemen want dat is ten alle tijde je eigen keuze.

Een nieuwe vriendschap

Kom ik nu terug op het weekje weg wat destijds even nodig was om het verdriet te kunnen loslaten. In de kerstweek vertrokken we zoals gezegd naar Cran Canaria om daar even los van de zorgen te genieten van rust, zon, zee en elkaar. Al de eerste dag leerden we een leuk stel kennen. Het klikte super goed en een groot deel van de vakantie trokken we met elkaar op. Toen de vakantie voorbij was, spraken we af contact te houden en dat deden we ook.

Al snel na deze vakantie bleek ik zwanger en uit deze zwangerschap werd onze zoon geboren op 16 oktober 1987. Onze vakantie vrienden trouwden een jaar later en, samen met onze zoon, waren we van de partij op deze heugelijke dag. Hun huwelijk hield niet lang stand maar we hielden contact met haar. Inmiddels kregen wij nog 2 kinderen en toen onze vriendin hertrouwde met de liefde van haar leven, waren onze oudste 2 hun bruidsmeisje en bruidsjonker.

De brief

We bleven elkaar zien en ook zij kregen 2 prachtige dochters. Wanneer ik in 1999 verliefd word op een andere man heeft, dat een enorme impact voor alles en iedereen in mijn omgeving. Want wat bleek later, ik was niet de enige die een onderbuik gevoel had bij Jaap (zo noem ik hem in mijn boek). Zo stelde ik hem uiteindelijk aan mijn vrienden voor en besloten we gezellig met elkaar te gaan uit eten.

Na een gezellige avond namen we afscheid. Een paar dagen later ontving ik een brief (ja, zo ging dat toen nog). Tijdens het lezen stroomden de tranen over mijn wangen. In de brief stond dat mijn vrienden het contact verbraken. Eigenlijk zonder echte reden, alleen dat ze vonden dat we niet meer zo bij elkaar pasten.

Jaap, die mijn tranen zag, begon direct te schelden dat het waardeloze vrienden waren en dat hij toch geen zin meer had in contact met hen. Hij was super geïrriteerd en boos… Dat ze ons hadden uitgenodigd voor een etentje en ons dat vervolgens zelf lieten betalen. Dus voor hem was het prima zo.
“Opzouten met die achterlijke lui!” zei hij letterlijk.

Ik miste mijn vriendin enorm maar mocht van Jaap ook geen contact meer met haar opnemen.
Ruim 20 jaar hoorde ik niets meer van haar.

“Toen heb ik de keuze gemaakt”

Toen vorig jaar 8 maart mijn boek op de markt kwam, veranderde dat… Ik ontving het volgende bericht:

Hoi Anita
Ik heb je boek gelezen. Begon er gisteravond aan en heb het vanmorgen om 04.30 uur terzijde gelegd. Zojuist heb ik het uitgelezen. Ik vond het heel spannend om aan jouw boek te beginnen omdat ik wist dat het veel teweeg zou brengen. Vanaf het moment dat wij elkaar ontmoette ben ik een tijdje met je ‘meegereisd’ in je leven. Heel veel dingen in je boek komen mij weer duidelijk voor de geest. Tot het moment dat onze wegen gingen scheiden. Toen ik Jaap de eerste keer een hand gaf stonden al mijn zintuigen op scherp! Ik herkende het fenomeen narcisme meteen omdat ik ook èèn van die vrouwen ben. Ik heb toen uiteindelijk de keuze gemaakt te stoppen met onze vriendschap omdat ik wist waarin jij verstrikt raakte en dat ik jou niet kon redden. Ik vind je boek prachtig mooi, enorm verdrietig en ontzettend moedig dat je het geschreven hebt. Ik wens dat heel veel vrouwen hierdoor ook een keuze kunnen maken net zoals jij (en ik) hebben gedaan. Iedereen in deze situatie weet hoe moeilijk dat is.
Groetjes…

Ik stond perplext. Nu wist ik na al die jaren de werkelijke reden van het verbreken van ons contact. Ondanks dat ik blij was weer van haar te horen, deed het me ook pijn. Pijn, omdat mijn lieve vriendin geen enkele poging had gedaan om mij te waarschuwen, maar ervan uitging dat ik niet meer te redden was.

 

 

Vriendschap bij huiselijk geweld - WIX Kracht - Wat als..?

Zaadjes planten

Precies dat is mijn boodschap tijdens de lezingen die ik geef. Als je weet dat iemand te maken heeft met een toxische relatie omdat jouw onderbuik gevoel je dat zegt, laat een ander dat dan weten. Dat doe je niet door het stellen van ‘waarom’-vragen, want in een ‘waarom’-vraag zit een beschuldiging. Een hand op iemand’s schouder en zeggen dat, wat er ook gebeurt, je er altijd zult zijn, is vaak al genoeg. Want wanneer je in een destructieve relatie zit heb je vrienden nodig die je steunen en die jou je eigen proces laten lopen.

Het klopt dat je niemand uit een dergelijke relatie kunt trekken, want dat kan alleen als je daar zelf klaar voor bent. Maar als je er dan aan toe bent om iemand in vertrouwen te nemen heb je die vrienden nodig die je hebben laten weten er altijd voor je te zijn. Ik noem dat zaadjes planten.

Elke keer als iemand laat weten je ‘te zien’, wordt er een zaadje geplant. Ik dacht na het lezen van haar bericht:
Wat zou het hebben kunnen betekenen voor mij wanneer mijn vriendin in plaats van helemaal uit mijn leven te verdwijnen wel een zaadje had geplant?“.
“Wat als ze had gezegd “Anita dit voelt niet goed voor mij, maar weet dat ik er altijd voor je zal zijn“?

Dat zal ik nu nooit weten. Wat ik wel weet is dat het eerste zaadje dan jaren eerder was geplant…

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.