Ik Durf Het Bijna Niet Te Vragen

Ik Durf Het Bijna Niet Te Vragen

Ik durf het bijna niet te vragen

Ik heb een bijzonder leven.
Bijzonder dankbaar, bijzonder gelukkig, bijzonder gezond, bijzonder druk, bijzonder relaxed, bijzonder sportief, bijzonder vrij…
Bijzonder.

Begin van dit jaar gaf ik een lezing bij Erasmus universiteit en daar was iemand die er voor zorgde dat ik in contact kwam met BNNVARA over deelname aan het programma Ik Durf Het Bijna Niet Te Vragen (IDHBNTV). Op 15 oktober j.l. zat ik daarom op de kruk om vragen te beantwoorden die bijna niemand durft te vragen. Het was spannend om te doen.
Toch was dit weer een bijzondere kans om een stem te zijn voor de stemlozen.

Zo maken we met z’n allen het onzichtbare zichtbaar en kunnen we er met elkaar voor zorgen dat het leven van ieder mens bijzonder wordt.

Een stem voor de stemlozen

Toen ik in 2011 werd gevraagd door Kadera om mijn verhaal te delen voor de studenten SPW aan Hogeschool Windesheim, had ik nooit kunnen vermoeden dat ik hiermee mijn levensdoel gevonden had. Maar toen ik er eenmaal stond en de lovende reacties ontving, voelde en wist ik direct dat dit mijn missie was. Inzicht geven over geweld achter de voordeur. Zoveel mogelijk mensen inspireren en motiveren.

De schaamte voorbij, realiseerde ik dat ik mijn leven zou wijden aan een onderwerp waar we liever niet over praten. Waarvan we denken dat zoiets in onze omgeving echt niet aan de orde is. Juist daarom is het zo belangrijk dat mensen die deze ervaring wel hebben, een stem geven aan de stemlozen.

Stilte, verbinding & verandering

De afgelopen jaren heb ik geleerd om stil te zijn. Stil om te kunnen luisteren naar het universum. Misschien klinkt dat voor sommigen zweverig. Maar het is daar verre van. Alles bestaat uit energie. Daarom is alles en zijn we allemaal met elkaar verbonden.
Hoe we de bron van ons bestaan ook noemen, God, Allah, Budha, Krisna of Tao, het gaat erom dat we weten dat we hier allemaal zijn met een doel.

Helaas beseffen we ons vaak pas in het dieptepunt van ons leven dat we zelf moeten veranderen. Dan hebben we altijd alles wat er mis ging buiten onszelf gezocht. Nog voordat we in ons zelf zoeken naar de oplossingen, geven we eerst anderen de schuld. Laten we ons geluk afhangen van de omstandigheden, van onze omgeving en alle invloeden daarvan.
We blijven wachten totdat er iets om ons heen, of iemand in ons leven, verandert. Pas dan denken we dat de omstandigheden ook zullen veranderen. Maar helaas zo werkt dat niet.

Gandhi zei niet voor niets “wees de verandering die jij in de wereld wilt zien“.

Van die toevalligheden

Het bijzondere aan deze missie is dat het pad ernaar toe is aangelegd.
Door zelf het dieptepunt in mijn leven te hebben bereikt, met mijn leven weer van nul op moeten bouwen, heb ik geleerd om alert te zijn op signalen. Daarmee bedoel ik dat je soms ergens naar toe wordt getrokken, zonder dat je precies begrijpt waarom…

Koop je een kaartje voor een bijeenkomst en weet je eigenlijk niet waarom. Maar daar kom je ineens iemand tegen die net het antwoord had op de vraag waar je al zo lang mee rond liep.
‘Toevallige’ ontmoetingen zijn ineens niet zo toevallig meer.
Sla je een willekeurige bladzijde open in een boek en nèt daar staat waar je al zolang naar zocht. Denk je heel sterk aan iemand die je allang niet meer gezien en gesproken hebt en dan ineens gaat je telefoon.

Je kent ze vast, dit soort toevalligheden. Als je leert daarbij stil te staan ga je zien dat deze dingen vaak de richting van je leven bepalen. Die ene ontmoeting zorgde ervoor dat je die baan kreeg die je zo graag wilde.
Zo heb ik mijn leven ook ervaren.

Destijds zat er in de collegezaal bij Windesheim iemand van de politie. Hij vroeg of ik een lezing wilde geven bij het landelijk politiecongres in Ede. Daar was weer iemand aanwezig die vroeg of ik gast aan tafel wilde zijn bij RTL Late Night. Zo kreeg ik bekendheid en werd ik regelmatiger uitgenodigd om lezingen te geven. Nooit liep ik ergens achteraan of probeerde ik ergens een voet tussen de deur te krijgen.
Alles kwam gewoon op mijn pad.

Zo dankbaar

Door stil te staan bij de dingen die er in mijn leven gebeuren, en niet voor als vanzelfsprekend aan te nemen, zag ik de tekenen en signalen die ik eerst niet zag. Luisterde ik naar mijn gevoel en werd dat mijn beste raadgever. Ik kan er echt ontelbare voorbeelden van geven. Nog steeds sta ik er soms zelf versteld van hoe mijn bijzondere leven verloopt.

Zo dus ook toen ik werd gevraagd om deel te nemen aan Ik Durf Het Bijna Niet Te Vragen.

Ik ben overspoeld door bedank mails van vrouwen en mannen die huiselijk geweld ook meegemaakt hebben maar er nooit over durven praten omdat er geen aangiftes en veroordelingen zijn. Ik ben BNNVARA ook oprecht dankbaar dat ze aandacht hebben geschonken aan dit onderwerp en daar ook de consequenties voor dragen.

Alle mails heb ik met liefde en een warm hart gelezen. Ik ben zo dankbaar voor alle reacties. Zo weet ik dat ik mensen blijf inspireren en bemoedigen en een stem ben voor de stemlozen. Mijn doel, mijn droom en missie, blijf ik achternagaan, want huiselijk geweld stopt nooit vanzelf.

Lang niet alle mails heb ik kunnen beantwoorden, het waren er ook zo veel, dus met deze blog wil ik iedereen bedanken voor jullie mooie woorden en verhalen.
Dankzij jullie heb ik weer tot diep vanbinnen mogen ervaren hoe bijzonder mijn leven is.

En onthoud: je hebt altijd een keuze!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.