Tjarda’s verhaal

Tjarda’s verhaal

We beginnen bij het begin

Na een huwelijk van bijna 15 jaar besloot ik met de kinderen ‘ons’ huis te verlaten. Een huis met littekens. Vol geweld en ruzie. Een deuk in de stalen plaat achter het gasfornuis, welke ik later weer zag toen het jaren later weer op Funda stond.

Ongeveer twee jaar als alleenstaande moeder leek het mij tijd om weer eens te onderzoeken hoe ik in de markt lag. Mijn zusje had een profiel op Tinder en tijdens de kerstdagen heb ik voor haar mogen swipen. Wat vond ik dat geestig! Na zo’n 17 jaar mij niet druk gemaakt te hebben over hoe ik met interessante mannen in contact kon komen, vond ik het een laagdrempelige manier om met elkaar in contact te komen. Ik was mij er wel bewust van dat ik van alles tegen zou kunnen komen.

Toen ik voor mijzelf een account aanmaakte een paar dagen later en begon te swipen, schrok ik wel van de buurman. Die was getrouwd en had een kindje, en stond er gewoon tussen. Ik heb direct mijn account gewist, maar na oud en nieuw werd ik toch nieuwsgierig en begon ik weer te swipen.

Tinderen

Ik had snel heel wat matches. Sommigen waren alsof ze uit een film stapten, heel knap en aantrekkelijk, sommigen juist alsof het iemand zou zijn uit de straat, met een aantrekkelijke oogopslag. Ik merkte dat ik de aandacht die ik kreeg (alleen nog maar via de chatfunctie) leuk vond. Toen wilde iemand afspreken. Daar schrok ik weer van. Hoe weet ik of ik wil afspreken met iemand? Voor mijn huwelijk had ik 1 ‘echte’ ervaring gehad, zeg maar een one-night-stand, leuk voor een keer, en daarna was ik mijn ex-man tegen het lijf gelopen.

Ik ben zo trouw als een hond en dat was eigenlijk het enige dat ik wist. Op wat voor mannen viel ik eigenlijk? Wat vind ik belangrijke eigenschappen van een man? Waar knap ik op af? Ik wist het eigenlijk helemaal niet. Ik besloot om een periode Tinder te gebruiken om daar achter te komen. Ik besloot met een aantal mannen op date te gaan, als eerste date ergens waar veel mensen zijn en ik zorgde dat ik altijd een afspraak erna had, zodat ik ook een escape had. Dat waren allemaal tips van mijn zusje.

Ik had al snel een nieuwe vlam, en na een aantal maanden liet ik hem mijn kinderen ontmoeten en andersom. Maar al kort daarna bleek dat ook hij niet de ‘juist man’ was en de verliefdheid was weg. Mijn kinderen waren opgelucht.

Online vlindertjes

Toen ging ik weer actief swipen en een aantal vriendinnen hadden af en toe een blind date voor mij georganiseerd. Heel lief van hen, alleen bleek dat ook niet zoveel. Ik had bij een aantal dates echt een kriebel in mijn buik, echter bleek dat dan niet wederzijds. Ik kon in elk geval veel ontdekken.

Op het moment dat ik dacht, met Tinder ga ik mijn grote liefde echt niet vinden, na ongeveer 11 maanden swipen, kreeg ik een heel leuk origineel berichtje van een match. Ik vond zijn ogen fantastisch, die straalden helemaal en ik vroeg mij af of ik deze geswiped had of een vriendin. Omdat ik de Tinder-app eraf wilde gooien, gaf ik hem mijn nummer.

Die avond kreeg ik nog een leuk berichtje. Na een week wat appjes heen en weer gestuurd te hebben, bleek dat we veel zelfde interesses Tjarda R. verhaal donderslag omgaan met huiselijk geweld achterafhadden en dat we gezellig met elkaar konden appen. Dit deden we dus ook steeds vaker. Eerst een paar dagen per week. En later zelfs elke dag. Ik keek uit naar zijn appjes. Mijn nieuwsgierigheid naar hoe hij er in het echt uit zou zien en hoe hij in het echt zou zijn groeide met de dag. Ik hield het bijna niet meer na een week of vier. Elke keer heb ik gehint naar een date. Hij hield het af. Waarom? Vond hij mij niet leuk? Ik wilde niet verder pushen, maar als we maanden zouden appen en dan eindelijk zouden afspreken en hij viel ontzettend tegen, dan had ik al die tijd zitten zwijmelen voor niets. En dat wilde ik niet. Ik wilde niet aan het lijntje gehouden worden.

Ik besloot hem te bellen met kerst. Hij nam op! We hebben vier uur lang aan de telefoon gehangen. De dag erop belde ik weer. Weer konden we ruim drie en een half uur vol kletsen met elkaar. En ja, er werd een datum geprikt! Oudejaarsdag.
Nog maar een paar dagen. Dan zouden we elkaar eindelijk zien. Zien of die lieve man die ik mij had ingebeeld, ook daadwerkelijk die schat van een man zou zijn.

De eerste date

Het voelde een beetje onwennig, toen ik de auto geparkeerd had en liet weten dat ik nog een klein stukje moest lopen. Hij zat er al. Ik kwam het restaurant binnen en eigenlijk kon het niet missen. Die prachtige kraalogen keken mij recht in mijn gezicht aan toen ik binnenstapte. Om zijn mond kwam een grote, oprechte glimlach. Ik liep naar hem toe, gaf hem drie zoenen en ging tegenover hem zitten terwijl ik mijn poncho over de leuning van de stoel hing. We begonnen te praten en te praten. Ondertussen een lekker broodje gegeten en verder gekletst. Minuten vlogen voorbij en voor ik het wist zaten we er anderhalf uur. Voor mijn gevoel waren we nog lang niet klaar met de date. Het zag er toch wel naar uit dat ik weer naar huis moest.

Tot ik werd uitgenodigd nog even verderop langs de plas te lopen. Moesten dan wel met de auto. Ik met hem in 1 auto, dat was eigenlijk tegen mijn principes, alleen had ik zo’n fijn gevoel, en zo’n vertrouwen in hem dat ik bij hem instapte en meeging naar het recreatiegebied waar we nog wandelden in het winters zonnetje. Ik voelde mij warm en ontzettend op mijn gemak. Maar ook hier kwamen we uiteindelijk weer terug bij de auto. Ik kreeg een heerlijk warme knuffel van hem. Terwijl ik genoot van zijn knuffel, bedacht ik mij dat het enige wat ik nog wilde weten, is hoe hij zoende. De rest voelde fantastisch en een kus zou het kunnen bederven of juist nog beter maken. 50% kans. Ik besloot het erop te wagen en in zijn armen kuste ik hem. Hij kuste terug, zo teder! Ik was verkocht.

We hebben oud en nieuw verder samen doorgebracht. Ik leefde in de zevende hemel. Hij ook. Samen genoten we van onze tijd. Die uiteindelijk na ongeveer 26 uur er toch wel opzat. Agenda’s trekken wanneer we elkaar zonder kinderen konden zien. Dat duurde dan nog 3 weken. Dat trok hij niet zei hij. Of ik niet volgende week al kon, dan kon ik meteen zijn kinderen ontmoeten. Wat!? Huh? Zo snel? Hij zei: “zolang het goed voelt, waarom wachten?” Ik had niet veel tijd nodig om te realiseren dat dit inderdaad zo is. De week erop was ik bij hem, zijn kinderen ontmoet en ’s avonds weer naar huis. De volgende dag zou ik meegaan naar zijn ouders… Eigenlijk voelde dat lang zo gek niet meer.

 

Leven in (oud)geweld

Niet veel langer daarna heeft hij mijn kinderen ontmoet. En na een aantal keren hen ontmoet te hebben, was hij er ook toen zij terug kwamen na een weekend bij hun vader. Toen ze boven waren, vertelde hij mij dat hij erg geschrokken was. Ik had geen idee waar hij het over had, dus vroeg ik daarnaar. Hij omschreef hoe de kinderen binnenkwamen, hoe zij zich gedroegen en wat ze tegen mij gezegd hadden voor ze naar boven gingen. Dat daar veel agressie vanaf kwam, daar schrok hij dus erg van.
Die kwam even binnen.
Bam.
In my face.
Mijn kinderen gedragen zich eigenlijk al veel beter dan twee jaar geleden, toen ik nog maar net uit elkaar was. In mijn beleving ging het al veel beter. En dan schrikt iemand, die in zijn leven nog geen geweld heeft meegemaakt, heel erg van de agressie die er zojuist was. Ik realiseerde mij dat mijn ‘nieuwe’ grens, die ik zo zorgvuldig mogelijk gesteld had, nog veel te laag was. Ik liet mij nog steeds agressief benaderen en hierdoor zou ik mijn kinderen nooit kunnen leren hoe het is om zonder geweld te leven.
Iets wat ik zo graag wilde.
Ik wilde het geweld in mijn gezin bannen. Ik realiseerde mij dat mijn kinderen alleen maar geweld kenden en dat ik mijn grens hierop heb gebaseerd. Echter niet van wat ik zou willen en wat ik verwacht. Wat wil ik dan eigenlijk? Wat wil ik?

Ik moest huilen toen ik mij realiseerde dat ik dat gewoon echt niet wist. Dat ik toen ik wegging bij mijn ex-man, helemaal geen grens meer had en dat ik deze langzaam weer leerde herkennen. Vanuit mijn eigen gevoel, maar niet vanuit wat ik wilde van mijn kinderen. Samen met mijn vriend ben ik op zoek gegaan naar wat ik verwacht en wat ik kan verwachten van mijn kinderen. Met engelengeduld en veel huilbuien van mij kreeg ik een grens in zicht. Ik ben zo blij met hem, hij durfde te vertellen waar hij van schrok en ik stelde mij leerbaar op waardoor ik mijzelf ook op dit gebied leerde kennen.

Waar ben ik zo bang voor?

Mijn vriend bleef steeds vaker bij mij slapen. Uit zijn werk ruim een uur naar mij rijden en ’s ochtends voor dag en dauw weer een uur terug. Voor zijn kinderen bleef hij daar en ik reed, wanneer mijn kinderen bij hun vader waren, in weekenden dat hij zijn kinderen had, naar hem. We waren ongeveer 5 van de 7 dagen in de week samen. We hadden een reis geboekt met het hele samengestelde gezin. Wel een gok. We kenden elkaar relatief kort, en de kinderen hadden elkaar nog niet zo heel erg veel gezien, en dan vliegen naar een eiland om 10 dagen bij elkaar zijn… Spannend.
We hebben gezien hoe de rangorde bepaald werd en hoe wij als samengesteld gezin zouden kunnen leven. Er waren een paar moeilijke momenten en ontzettend veel goede en fijne momenten. Die vakantie voelde zo goed, dat we samen fantaseerden over samenwonen. We fantaseerden hardop, zodat onze kinderen hierin meegenomen werden en ook konden inbrengen hoe zij het zagen.

Dan zien we wat maanden later een nieuwbouwhuis, over een jaar klaar. En precies groot genoeg voor ons zessen. We besluiten deze te kopen, waardoor we over een jaar kunnen gaan samenwonen. Dan kunnen we oefenen en ‘voor het echie’ in het nieuwe huis gaan wonen. Dat mijn vriend 80 kilometer bij zijn kinderen vandaan wil gaan wonen en aangeeft dat hij dat voor mij wil doen, benauwd mij. Ik zeg het hem, en geef aan dat hij dat vooral niet voor mij moet doen. Ik wil niet de reden zijn van zijn verhuisbeweging en ik wil ook niet horen dat wanneer er iets mis zou gaan, dat ik dan de schuld zou krijgen.
Waarom ben ik daar zo bang voor? Ik herhaal heel vaak dat hij echt de keus voor zichzelf moet maken en niet voor mij. Ik ben er heel krampachtig in.
Hoe komt dat?

Ik realiseer mij dat tijdens mijn huwelijk ik heel vaak de schuld kreeg van alles wat mijn ex-man deed. Hij deed iets, omdat ik iets anders had gedaan. Of gezegd. Hij had het nooit gedaan als ik dat niet gedaan had of gezegd. Ik was mij verantwoordelijk gaan voelen voor zijn daden. En dat had ik mij afgezworen. Afgezworen dat ik dat mij nooit meer zou laten gebeuren.
Dat zat echt heel diep. Wat een pijn en verdriet zat daar nog achter. Vooral ook veel boosheid. Doordat mijn vriend zijn hele hebben en houden achter hem wilde laten, zorgde ervoor dat ik bij mijzelf te rade ging waar mijn vrees en paniek vandaan kwam. Mijn vriend had zoveel liefde voor mij en zoveel geduld. Ik heb zoveel uitgehuild op zijn schouder en zo hard naar hem geschreeuwd.
Omdat ik nog zoveel pijn had en verdriet.

Liefde, geduld en nog meer liefde

Mijn liefde voor hem en mijn vertrouwen in hem om mijn hart helemaal open te zetten voor hem, dat zorgde ervoor dat ik, juist dat stukje wat ik nog niet verwerkt had, wel kon verwerken. Ik dacht dat ik juist heel sterk was en alles had verwerkt van mijn huwelijk, en dat klopte ook wel, echter bleek het stukje ‘samen in een relatie’ nog een groot pijnpunt bij mij te zijn. Ik bof zo enorm dat mijn partner zo veel liefde in zich heeft en zoveel geduld met mij heeft. Dat hij alle drempels die ik neem en de drempels die wij samen nemen, altijd benadert vanuit liefde. Dat hij mij en mijn kinderen leert hoe we als gezin in liefde kunnen leven, zonder met geweld problemen kunnen oplossen.

Na een 15-jarig huwelijk vol geweld en littekens, was ik bang om weer samen te zijn met een ander. Maar door de liefde, geduld en inzichten van mijn man, heb ik geleerd wat mijn eigen verwachtingen en grenzen zijn. En hiermee kan ik weer verder, nieuwe stappen maken naar een leven vol geluk en liefde.

We kunnen ons geluk niet op. Onze kinderen groeien en leren van elkaar. Nu zijn we na 4 jaar samenzijn inmiddels getrouwd
We vieren vandaag, nieuwjaarsdag 2020, ons twee jarig huwelijk. En er komt zelfs een liefdesbaby over een aantal maanden!

Door: Tjarda R.
Meer lezen? Tjarda heeft een boek geschreven over haar ervaringen met huiselijk geweld.
Bestel het hier. 

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.