Marjan’s verhaal

Marjan’s verhaal

Ze hebben een grappige uitdrukking hier in het oosten van het land: “Achteraf kijk je een koe in de kont”. En achteraf… wordt er een heleboel duidelijk.
Maar daar moet je jezelf natuurlijk wel de tijd toe gunnen.

Ik heb jaren lang een relatie gehad met een man waarvan ik mij pas jaren later, met behulp van mijn dochter, besefte dat ik wel degelijk het slachtoffer was geweest van huiselijk geweld.  Er kwam geen lichamelijk geweld bij kijken, maar dit was veel subtieler. Zo subtiel dat ik zelf helemaal niet in de gaten had hoe ik stukje bij beetje gesloopt werd en uiteindelijk geen greintje zelfrespect overhield.

Achteraf kijk je een koe in de kont

Het waren die kleine dingen die zich onopgemerkt opeen stapelden.
De constante herinnering dat ik qua uiterlijk niet geschikt was: doormiddel van een zogenaamd romantisch cd’tje dat hij voor mij had gemaakt, dat begon met ‘Meisje je bent zo lelijk als de nacht’.
Het feit dat ik nog niet één keer een maaltijd op tafel had gezet die voldeed aan zijn smaak (of eisen). En zowel: “Het komt zeker uit een pakje?”
Het ongemerkte gevoel dat ik, met al mijn zorg die ik besteedde aan hem, toch nooit voldoende voor hem deed. Dat ik mijn kinderen niet voldoende ‘onder controle’ had en dat ik dus een slechte moeder was.
Het was ook dan mijn schuld dat hij verslaafd was aan bellen, en dat ik daarom de hypotheek niet kon betalen.
En dat was dan nog maar het kersje op de taart. 

Ik heb er nooit erg in gehad hoezeer hij bijdroeg aan mijn depressiviteit en gevoel van minderwaardigheid. En hoeveel dat dan weer heeft bijgedragen aan alcoholisme, waardoor ik mijn kinderen zwaar beschadigd heb door hen niet de aandacht te hebben gegeven die zij zo hard nodig hadden van mij.  Ik heb hen een hele tijd volledig verwaarloosd, net als ook mijzelf en mijn huishouden. Ze kregen te eten, te drinken, schone kleren en daar houdt het wel zo ongeveer op.
Ik schaam mij daar nog steeds diep voor.

Mijn ogen geopend

En dan gaat de beste man weg…
Ik was die eerste avond erg overstuur, want natuurlijk had ik weer gefaald, net zoals ik gefaald had in mijn eerste huwelijk. Het vreemde was dat ik de dag daarna, nu ik er weer aan terug denk gewoon een gevoel van opluchting had. Dat is eigenlijk nooit weggegaan. Wel heeft het wel zeker een jaar of zes geduurd voordat ik eindelijk door begon te krijgen wat er eigenlijk gebeurd is en waar dat gevoel van opluchting vandaan kwam.

Ik was samen met mijn (inmiddels volwassen) dochter naar de (WIX)Krachtmiddag geweest in Zwolle. Die middag heeft mij heel erg de ogen geopend en ook heel veel goeds gebracht. De middag zelf, het horen van de verhalen van anderen, maar ook het gesprek dat mijn dochter en ik hebben gevoerd in de auto op de terugweg. Ze was niet verlegen en heeft mij heel erg geholpen om onder ogen te zien hoe slecht ik eigenlijk behandeld was en ze heeft het ene voorbeeld na het andere genoemd, waardoor de puzzelstukken allemaal op hun plaats zijn gevallen. Ze was open, eerlijk, heeft me niet met fluwelen handschoentjes aangepakt, maar me echt met de neus op de feiten gedrukt. En dat had ik nodig. Ik moest geconfronteerd worden met hoe het eigenlijk allemaal was. De realisatie en daarna de acceptatie en het besef dat ik beter ben dan ik dacht zijn voor mij heel belangrijk geweest.

WIX Kracht huiselijk geweld marjan's verhaal Nu Ben Jij Aan De Beurt

Het blijft een gevecht

Natuurlijk ben je er dan nog niet…  Nog lang niet… Want het gevoel van minderwaardigheid kan je niet meteen met één knop uitzetten. Dat vergt werk. Ik moet mijzelf nog steeds regelmatig vertellen dat er niets mis is met mij en dat ik er mag zijn, en dat ik beter voor mezelf kan en mag zorgen – want dat verdien ik. Ik heb nog steeds dipjes waar alles me boven het hoofd groeit en dat ik wel gewoon naar mijn werk ga, maar dat ik buiten dat om en de hoogstnoodzakelijke karweitjes niets uit handen krijg. Dat blijft een gevecht.  

Maar weet je?  Ik kan het. Dat heb ik al aan mezelf bewezen.  Ik mag bouwen aan een fijne toekomst voor mezelf, nog buiten mijn kinderen om. Het lukt misschien niet altijd even goed, maar ik kan nu met een goed gevoel vooruit kijken, ook al struikel ik nog wel eens.  Ik ben ook aan het leren om mijzelf vergiffenis te schenken voor die blunders die ik heb gemaakt met betrekking tot mijzelf, maar vooral tegenover de kinderen.  Gelukkig heb ik geweldige kinderen die mijn fouten kennen, maar met wie ik wel kan praten, die mij steunen ondanks mijn fouten, en die mij ook altijd blijven steunen en aanmoedigen om het beste van mijzelf naar boven te halen.  

Ik zal nooit meer dezelfde persoon worden die ik voorheen was, maar ik zal wel weer een volwaardige, sterke vrouw worden.
Want niet alles is altijd mijn schuld.

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.