Kirsten’s verhaal

Kirsten’s verhaal

Het boek #jehebtaltijdeenkeuze# – Anita Wix heb ik gedoneerd aan mijn lieve moeder, die na ruim 7 jaar eindelijk de psychische terreur van haar ex-verloofde begint in te zien.

Hoe het begon

Kirsten Bass The Edge Of huiselijk geweld doneerboek #jehebtaltijdeenkeuzeNa jaren te zijn onderdrukt door haar ex-man, zag mijn moeder in dat zij zelf weer haar leven mocht indelen. Wij zouden weer eens mijn Oma opzoeken in Nederland. Wat leuk om weer je eigen moeder vaker te zien en haar kleinkinderen haar beter te leren kennen.

Eens in de zoveel maanden vond mama de tijd om met de veerboot over te steken naar haar geliefde thuisland. We bleven erop overnachten en deden mee aan de leuke avondprogramma’s: bingo, quizjes, dansen en live muziek.
En toen kwam er ineens een stel aardige jongemannen onze kant op gelopen. Één die met mij en mijn broertje gingen spelen en één die een gezellig praatje hield met mijn moeder. Hij vroeg mijn moeder te dansen en ze hadden de tijd van hun leven. Hij was lief, gezellig en charmant.
De perfecte man.

Een ommekeer

Na ruim een jaar bij onze vader te hebben gewoond, verhuisden mijn broertje en ik op 11 en 9 jarige leeftijd weer terug naar mijn moeder. Zij woonde inmiddels samen met de man en waren verloofd. Hij zou onze stiefvader worden. De eerste maanden waren heel gezellig. Ze namen ons mee over het hele land om de Nederlandse cultuur en taal beter te leren.

Wat was het altijd leuk. Nouja, bijna altijd.
Soms liepen wij niet snel genoeg, dus kregen wij een schop op de enkels met een houten klomp. Of soms, als we niet stil genoeg waren in de auto, werden wij even achtergelaten naast de snelweg.
Ook mama vond het niet leuk, maar als reactie kreeg ze altijd dat haar kinderen goed opgevoed moesten worden. Ze had volgens hem te lang met een schuldgevoel geleefd, daar was zij te slap door geworden. Een sterke vaderfiguur was juist wat wij nodig hadden.

“Noem mij maar papa,” zei hij ineens op een dag tegen mij. Papa? Maar ik had al een vader…
“Dan noem je hem Dad en mij Papa.”
Maar… Hij was helemaal niet mijn papa.
Ik was respectloos met mijn grote mond. Hij zorgde ten slotte dat er eten op mijn bord kwam en voedde mij op alsof ik zijn eigen kind was.
Door hem Papa te noemen, zouden wij een echt gezin worden.
Maar ik weigerde, met alle gevolgen van dien…

Het werd alsmaar erger

De spanningen groeiden. Als puber begon ik mij steeds verder af te zetten tegen de woede aanvallen van mijn stiefvader en vond zijn lange verhalen met ‘waarom hij zo heeft moeten handelen’ maar krom. We botsten met bijna alles dat we deden. Mijn moeder en broertje vonden het verschrikkelijk.

Ondertussen was hun relatie ook aan het verlechteren. De ene dag overspoelde hij haar met complimenten. De volgende was ze een gedrocht.
Wanneer zij make-up droeg, was ze mooier als haar natuurlijke zelf. De volgende was ze een onverzorgde slons. Wanneer ze zich opdofde voor een feestje, was ze met haar rokje en make-upje een slet of een hoer. En wanneer ze dat niet deed, was ze weer een slons.
Zij moest meer voor zichzelf doen, maar wanneer ze dit deed, was ze egoïstisch. Zij moest meer vrienden maken, maar haar vrienden waren een slechte invloed. Zij moest vaker naar familie, maar dan was zijn familie niet belangrijk genoeg. Zij moest meer voor zichzelf opkomen, maar wanneer ze dit durfde, was zij ondankbaar.

Het was een emotionele strijd. Een ge-yo-yo tussen kwaad en lief. Maar altijd kon hij zijn gedrag goedpraten. En als hij dat niet kon, zorgde hij er wel voor dat wij allemaal te bang waren om ergens wat van te zeggen.
Mama werd afhankelijk van hem. Zij was verslaafd aan de momenten dat hij haar omhoog tilde, de lieve momenten, de momenten dat hij weer de leuke, gezellige man was die zij had ontmoet, juist wanneer hij zelf degene was zo hard de grond in had gestampt.

Het dieptepunt

Toen kwam hij 10 jaar geleden op een zondagochtend mijn kamer binnengelopen. Ik was inmiddels net 14 geworden en ik weet het als de dag van gisteren. Hij fluisterde in mijn oren dat hij van mij hield en dat hij altijd mij leuker had gevonden. Dat ik de reden was waarom hij samen was met mijn moeder.
Maar hij deed meer dan fluisteren.

Ik kon mijn moeder en mijn halfbroertje van inmiddels 3 beneden horen spelen.
Diezelfde middag heb ik haar verteld wat er was gebeurd.
Diezelfde middag is hij weggestuurd.
Diezelfde middag schreef hij een brief waarin hij zijn spijt betuigde.
En een week later was hij terug. Wij konden ten slotte niet overleven zonder die man en ondanks alles, hield mijn moeder van hem. Hij had ook nog nooit eerder gezegd dat iets hem speet, dus dit zou hij wel echt menen.

Alleen de giftige gebeurtenissen van die ene zondag bleven spoken in ons zogenaamde gezinnetje. Er mocht niet meer gesproken worden over wat er was gebeurd.
Mijn moeder werd depressief door haar schuldgevoel en nam de fles om haar pijn weg te spoelen. Ik stootte mij steeds meer af en raakte op een pad van eenzaamheid, wantrouwen en woede.
Hij deed zijn best zich te bewijzen als een goede, lieve man, maar het kwaad was al geschied. Hij raakte ongeduldig en werd na een paar maanden alweer snel boos.

Nu mochten wij al helemaal niets zeggen of doen. De straffen werden erger en erger. Zo werd ik met een greep op mijn enkel de trap af getrokken als ik weg liep. Of werd mijn moeder haar pols omgedraaid als hij haar niet wilde geloven.
Mijn moeder trok zich meer en meer terug. Ik begon neurotisch schoon te maken om te kunnen omgaan met de chaos en wanhoop in ons huis, vooral in ons gezin.
Ook ik begon steeds afhankelijker te worden van de verlangen naar goedkeuring, de hoop dat ik misschien er ook weer eens toe deed.

Wat we ook deden, het was fout. Wat er ook fout ging, het was onze schuld.
En vier dagen voor mijn 17e verjaardag is hij vertrokken.
Ook dat, was onze schuld.

Als een fenix herrijzen

Kirsten Bass dieptepunt tot nu huiselijk geweld The Edge Of doneerboek #jehebtaltijdeenkeuze#7 jaar later, heb ik een gelukkige relatie met een jongen die ik vertrouw en waar ik mij veilig bij voel. De band met mijn moeder is weer hersteld, maar zij zelf nog niet.

Zij leeft in een wereld overspoeld door schuldgevoel en pijn. Ook al neem ik haar het verleden niet meer kwalijk, neemt zij het zich dat nog wel.
Maar nu, eindelijk, na 7 jaar, begint zij in te zien wat er zich ‘achter de voordeur’ van onze gezin heeft afgespeeld en daagt het besef dat zij niet de enige is. Allemaal dankzij de openheid en rauwe authenticiteit van Anita.

Zij is niet de enige die is gemanipuleerd en klein gemaakt door een man met twee koppen. Zij is niet de enige die de illusie heeft gekregen dat zij niet haar eigen keuzes mocht maken en dat zij niet de moeite waard was. Zij is ook niet de enige die daardoor niet goed voor zichzelf of haar kinderen heeft kunnen zorgen.
Zij staat niet alleen in haar strijd tegen de demonen van huiselijk geweld en narcisme.

Ik wil dit boek delen omdat mijn moeder het verdient om in te zien dat het verleden het verleden is, wat er ook is gebeurd. Fouten zijn om van te leren, om van te groeien.
Zij verdient het om een gezonde, gelukkige vrouw te worden. Om als een fenix uit het as te herrijzen.

Mama: nu ben jij aan de beurt!

Door: Kirsten Bass van The Edge Of

Samenwerking The Edge Of Kirsten Bass WIX Kracht taboes doorbreken

BESTEL of DONEER nu #jehebtaltijdeenkeuze# – Anita Wix!

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.