Anoniem’s verhaal

Anoniem’s verhaal

Het was iets van vroeger

Huiselijk geweld.

Vroeger dacht ik er nog wel eens aan terug als iets wat mij als jong kind was overkomen. Iets dat mijn stiefvader mij had aangedaan en iets waaruit mijn vader mij had gered. Opgesloten worden in de schuur toen het buiten vroor, of onder de koude douche worden gezet tot ik blauw zag. Ik had gaten in mijn schoenen en toen ik mijn vader belde om te vragen voor nieuwe, begon het hele riedeltje weer.

Mijn vader had de rechtszaken gewonnen. Yes, ik mocht eindelijk naar een huis waar ik veilig zou zijn en waar ik geliefd was. Ik werd met open armen ontvangen in zijn nieuwe gezin; Eindelijk was ik thuis.

Boos en in de war

Ik was het pronkstuk van mijn vader; Hij bracht mij naar zijn werk en liet mij zien hoe de ‘grote mensen wereld’ in elkaar zat. Het liep niet altijd even soepel, maar ik had het goed en ik was veilig.
Althans, dat is wat ik vroeger dacht.

Ik voelde het al tijden aankomen…
En toen ineens was het zo ver. In de weken dat ik als tiener op reis ging met de boot, vertrok ze. Ik had het mijn vader nog gezegd:
“Als je zo doorgaat, gaat ze bij je weg.”

Toen ik terug kwam, was ik vooral boos en ik verweet haar voor wat zij had gedaan. Mijn zussen en broer waren al uit huis omdat zij bij ons ongelukkig waren en nu zij ook, degene die ik als moeder in mijn leven had opgenomen en van wie ik met mijn hele hart hield. Mijn vader was ook boos en begon te drinken om zijn depressie te verminderen. In de tijden dat het even beter met hem ging, vertelde hij hoe slecht zij eigenlijk was geweest voor ons. Maar dan nam hij ons ook mee, speurend door andere steden om haar te vinden, om haar terug naar huis te brengen. Ik was in de war en vooral boos.
Op haar, op hem, op mezelf. Het had niet zo moeten lopen.

Verwerking huiselijk geweld, WIX Kracht: Nu ben jij aan de beurt! Kies voor jezelf

Op zoek naar antwoorden

Op mijn 17e kreeg ik een vriendin. Zij vertelde mij op een dag over de tegenslagen uit haar verleden en ik voelde mij eindelijk vrij om ook te praten over de mijne. Maar gaandeweg, merkte ik dat er ergens iets niet klopte. Iets aan mijn verhaal, over mijn leven, klopte niet.
Ik ging op zoek naar antwoorden, maar mijn vader wilde er niets van hebben. Mijn telefoon werd afgepakt en de ruzies thuis werden steeds gewelddadiger, tot bloedens aan toe. Een gevecht tussen mij en hem, een bijna dagelijkse strijd. Ik ging uit huis, op zoek naar de vrede en veiligheid die ik verlangde.

Maar nog altijd bleven de gedachten tollen in mijn hoofd dat er iets niet klopte. Mijn zoektocht naar antwoorden zette zich voort, bij mijn biologische moeder. Daar werd ik niets wijzer van; Zij was net zo teleurstellend als ik mij herinnerde.
En toen ineens op een dag, kwam ik in weer in aanraking met mijn èchte moeder. Ineens was ik niet boos en ineens viel alles op de plaats.

In onze eerste knuffel, voelde ik de liefde die ik al die jaren had gemist. Een stortvloed aan herinneringen kwamen naar boven. De ruzies, de scheldwoorden, de psychische en fysieke mishandeling die in ons huis had geheerst al die jaren lang. Hij zei altijd dat zij de reden was geweest en dat zij ons had ‘verlaten’, maar niets was minder waar. Zij was op dat moment, en nu nogsteeds, nog altijd de lieve en warme persoon die ik mij herinnerde.

Eindelijk vrij

Toen kwamen de verhalen. Alles dat ik had verdrongen al die tijd, dat speelde nog een grote rol in de levens van mijn zussen en broer. En iedere nacht werden bij mij de nachtmerries erger, zonder dat ik er erg in had. Mijn vriendin maakte zich zorgen, zij vond het ook niet gek dat ik overdag zo moe en chagrijnig was altijd. Ik vond het onzin om naar de psycholoog te gaan, maar eenmaal pratende merkte ik dat het verleden nog altijd een grotere impact op mij had dan ik zou willen.

Ooit wil ik een goede vader zijn voor mijn kinderen.
Huisje, boompje, beestje.
Op een dag, wanneer ik er klaar voor ben, wil ik hen een veilige, warme huis kunnen bieden.
Spelen en de maling nemen, zoals ik dat met mijn vader fijn vond, maar dan niet alleen in het zicht van anderen.

7,5 jaar na het verlaten van mijn ‘brandende huis’, zoals Anita het altijd verwoordt, ben ik eindelijk vrij van mijn verleden. Nu kan ik eindelijk vrij leven in het nu, met mijn eigen zorgen en mijn eigen struggles, met mijn eigen doelen en mijn eigen wensen.

Wees eerlijk tegenover jezelf over wat er in jouw leven gebeurt en onthoud altijd dat jij de belangrijkste persoon bent in jouw leven.
Als ik sterk genoeg was om voor mijzelf te kiezen en de hulp te zoeken die ik nodig had, dan ben jij dat zeker weten ook.

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.