Lieke’s verhaal

Lieke’s verhaal

Verwijt en verwaarlozing

Volgens mij had ze het niet eens door. Misschien wilde ze het niet doorhebben. Maar het werd steeds erger en erger. Tot we het niet meer aankonden. Zelfs daarna bleef het doorgaan, maar wij waren in ieder geval veiliger.

Voor zo lang als ik mij kan herinneren, lagen er lege flessen drank door de kamer. Zij sliep tot laat, ik maakte ontbijt voor mij en mijn zusje. Mijn vader was nooit in beeld.

Meestal hadden we geen last van haar, ze was ten slotte niet echt ‘aanwezig’. Soms trok ze ons dichtbij en brabbelde ze over hoe veel ze van ons houdt, vaak met tranen in haar ogen. Een dubbel gevoel krijg je erbij, maar het was fijn om de liefde en aandacht te krijgen die je als kind soms zo verlangt. Helaas bleef het er niet bij, want die lieve buien werden ook afgewisseld met boze, verwijtende woorden. Woorden die je je hele leven blijven achtervolgen. Woorden die je nooit kunt wissen uit je geheugen.

“Het is allemaal jullie schuld!”
“Ik haat jullie!”
“Jullie hebben mijn leven verpest!”
“Ik wou dat jullie nooit hadden bestaan.”

Huiselijk geweld, verwaallozing en alcoholisme - Lieke's verhaal - WIX Kracht: Nu ben jij aan de beurt!

′Prophetic MS 37 Why Do You Strike Me?′ - Anne Cameron Cutri

Een veilige haven

Gelukkig hadden we lieve buren een paar huizen verderop, waar we soms konden schuilen op slechte dagen. Zij hadden ook kinderen van onze leeftijd, dus we speelden daar
regelmatig en zaten met zijn allen gezellig aan de eettafel. Wanneer mijn moeder eenmaal doorhad dat het etenstijd was om 21:00, hadden wij meestal al een gevulde buik. Maar soms geloofde ze ons niet toen we zeiden dat we daar mochten eten van haar en kregen wij weer de volle laag.

Onze vrienden mochten nooit bij ons komen eten. Ook al hadden we het nooit gezegd, ze wisten wat er aan de hand was. Dat maakte mijn moeder boos en zo nu en dan, zette ze zichzelf alleen maar nog meer voor schut toen ze daar aan de deur klopte alsof er niets aan de hand was,  met een dreigende ondertoon zeggend dat het tijd was voor ons om naar huis te gaan. En met diezelfde ondertoon ‘vriendelijk’ te zeggen dat de buurkinderen ook eens bij ons mochten komen spelen en mee eten.

School als ontsnapping

Ik deed vaak de huishouden thuis. Ook al waren we er niet vaak, was het toch fijn als het een beetje schoon was wanneer je thuis kwam. Vooral wanneer we naar de middelbare
school gingen en je al een hele lang dag achter de rug had. De dagen waren lang zo en ik haalde steeds vaker onvoldoendes. Mijn zusje deed ook niets, we kregen altijd ruzie als ik haar even vroeg me mee te helpen. Als mijn moeder dat hoorde, kreeg ik weer weken huisarrest omdat ik een bet-weet was. Een bemoeial.
Want het was niet aan mij om het huishouden te doen, ik was ten slotte niet de moeder in huis. Weer een week later moest ik juist het huishouden doen om te laten zien dat ik niet zo een ondankbare ‘kreng’ was.

Op de een of andere manier heb ik het volgehouden tot ik 19 werd en eindelijk naar HBO kon. Ik kon op kamers, het huis van mijn moeder achter me latend. Ik hoorde bijna nooit van haar of mijn zusje, maar wanneer ik dat deed, was het nog steeds de emotionele achtbaan van vroeger. Soms had ik toch behoefte aan haar stem horen, ik probeerde zo veel mogelijk ’s ochtends of vroeg in de middag te bellen. Maar zelfs dan herkende ze mij niet altijd, wist ze niet wie ik was. Of werd ik weer verweten dat ik hen had verlaten.

Huiselijk geweld, verwaallozing en alcoholisme - Lieke's verhaal - WIX Kracht: Nu ben jij aan de beurt!

′Deliberation′ - Mario Sánchez Nevado

Tot op de dag van vandaag

Tot op de dag van vandaag, loopt het niet soepel. Helemaal niet zelfs. Maar ik probeer zelf op zoek te gaan naar positiviteit in mijn leven, lichtpunten in alles te zien. Zo kan ik steeds sneller herstellen van de teleurstelling en pijn dat ik nog steeds voel wanneer ik haar weer opbel.

Inmiddels heb ik geleerd haar niet meer te verwijten voor haar woorden, voor haar gedrag. Ik weet waarom ze zo is geworden en ik weet dat ik alles heb gedaan waar ik de kracht voor heb om haar te helpen en er voor haar te zijn. Ik kan het steeds beter loslaten en mij richten op de positieve kanten van het leven, juist door mensen zoals Anita. Soms kan haar positiviteit even te veel worden, misschien wel nep lijken. Maar de volgende dag kan ik het vaak juist in ander licht zien en de kracht van haar reis tot me nemen. De tips echt volgen en ervoor gaan, echt kiezen voor mezelf.

Elke dag wordt het weer een stukje makkelijker, een stukje beter.
En misschien zal ik ooit op een dag volledig in vrede leven met mezelf, zonder de tollende woorden van mijn moeder in mijn hoofd.

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.