De kracht van visualiseren

De kracht van visualiseren

Wat vreselijk

Toen ik in juli 2010 in de vrouwenopvang kwam was één van de wekelijkse bezigheden knutselen. Je leest het goed: knippen, plakken, kleien, verven en noem maar op. Vreselijk vond ik het… Ik zie me nog mopperend rondlopen dat ik hier toch wel voor andere dingen kwam dan te knutselen. Maar goed, ik had me voorgenomen om trouw mee te doen met alle activiteiten want zo vertelden ze mij alles was belangrijk voor mijn herstel.

Met grote tegenzin ging ik dus naar het knutsel ochtendje. En ondanks mijn verzet begon ik het eigenlijk best leuk te vinden. Ik beschilderde porselein en spiegels en knipte en plakte erop los. Hoe relaxt was dit, zeg. Ik kon de hele dag lekker bezig zijn zonder gestoord te worden door een man of kinderen die mijn aandacht vroegen. Het was voor het eerst sinds lange tijd dat ik gewoon ongestoord bezig kon zijn, alle tijd van de wereld voor mezelf. Want hoewel ik heel graag lees, kon ik op dat moment daar geen enkele concentratie voor opbrengen. Tja, en je moet toch iets..?

Naast alle andere dingen die we daar moesten doen, zoals gesprekken met psychologen, zelfverdedigingsworkshops, praatgroepen, behoorde ook het schoonhouden van het huis tot de taken van de verblijvenden. Elke week hadden we een andere taak, van de keuken schoonmaker tot de toiletten. En als je daar dan in je eentje bent en je moet de ‘troep’ schoonmaken van ik weet niet hoeveel kinderen… Nou, dan ben je niet altijd even blij. Maar goed, zoals gezegd ik deed trouw mee aan alle activiteiten.

Mijn creativiteit werd geprikkeld

Zo kwam langzaam maar zeker het besef dat alles wat je moest doen ervoor zorgde dat er weer een bepaalde structuur in je leven kwam. Wanneer je ineens uit je vertrouwde omgeving wordt gerukt, voel je je behalve verdrietig en verward ook enorm stuurloos. Zo begonnen de ochtenden met het bij elkaar komen van de vrouwen van de crisisopvang en later als het beter met je ging van de vrouwen van de afdeling IZZ,(intensieve zorg). Vaak zat ik daar met dikke ogen want slapen was echt een crime. En elke ochtend als je wakker werd was er weer het besef dat het  toch echt waar was allemaal en geen droom. Heel moeilijk was het dan ook om mijn bed uit te komen.

Toch groeide ik langzaam maar zeker in het hele proces en werden alle bezigheden belangrijke zaken om je te helpen dingen te verwerken en te begrijpen . Zo hoorde daar ook het knutselen bij. Naast dat het een enorme ontspanning gaf, werd ook mijn creativiteit enorm geprikkeld en daardoor vond ik het steeds leuker om te doen. Ik deed het op een gegeven moment niet eens alleen op de daarvoor geplande uren, maar bracht hele dagen op mijn kamertje door met mijn knutsel spullen. Mijn hele kamer was een expositie.

Mijn leven als visualisatie

Ik ging mijn leven visualiseren, al knippend en plakkend mijn leven zichtbaar maken: Waar ik vandaan kwam tot waar ik graag wilde zijn. Dat moodboard hangt nu nog steeds in mijn huisje en ik kijk er heel vaak naar. En ik zie dat het verhaal klopt… Dat ik daar gekomen ben zoals ik het in 2010 heb gevisualiseerd.

Ik knutsel nogsteeds. Het werkt voor mij en ik vind het heel leuk om te doen. Als ik nu de gevoelens uit m’n eerste moodboard naast die van nu leg, dan zie je een enorm verschil in mijn gevoel. Van: Alles kwijt, ik ben niet meer iemands nummer één, slaappillen en onzekerheid naar: Me myself and I, Ik wil laten zien dat er hoop is, altijd, en Laat jezelf horen, neem ruimte in…

Een groter contrast kun je je niet bedenken, wat ik wilde bereiken heb ik gerealiseerd en het stopt hier niet want mijn plannen, ideeën en gedachten krijgen zo langzamerhand steeds meer vorm.

 

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.