Mag het even stil zijn: The silent walk

Mag het even stil zijn: The silent walk

Lees hier wat voorafging: ‘Mag het even stil zijn: Coming home’.

De dwang van per se

Inmiddels ben ik al weer twee weken thuis, maar de magie van de stilte retraite in Italië is nog niet verdwenen. Ik ben rustiger geworden en neem wat meer tijd voor wat ik doe. Ook vind ik het makkelijker om mezelf niet meer zo te ‘dwingen’ om dingen per se te doen. Even uitleggen met één voorbeeld (ik heb er meer veel meer!): Ik heb een onbeperkt yoga abonnement dus wil ik het liefst minimaal drie keer per week naar mijn yoga klasjes. Ik heb ook een abonnement voor de sportschool, waarmee ik al een paar maanden twee keer per week mijn work-out doe bij Milon Fit.

Gefocust en relaxed

Soms als ik een drukke dag heb ga ik eerst om 8.30 uur sporten dan snel naar huis voor een licht ontbijtje om vervolgens op mijn fietsje te springen en naar yoga te gaan. Ik vindt het echt fijn om te doen. Ik voel me fit en gezond. Het sporten houdt me sterk en gemotiveerd. En de yoga gefocust en relaxed. Nu ga ik gewoon om en om en als het een dagje niet lukt dan ga ik gewoon niet. Klinkt eenvoudig… is het ook! Maar dit was niet altijd zo voor de retraite. Ik voelde voorheen de dwang om per se te moeten gaan omdat ik het me had voorgenomen.

De indeling

De dag tijdens het retraite zag er als volgt uit.

  • 07:30 – 08:30 uur Hatha Yoga
  • 08:30 – 09:00 uur Meditation
  • 09:15 – 10:00 uur Breakfast
  • 10:15 – 11.45 uur Silent walk
  • 11:45 – 12:15 uur Me-Time
  • 12:15 – 12.45 uur Meditation
  • 13:00 – 14:00 uur Lunch
  • 14:00 – 15:30 uur Siesta
  • 15:30 – 16:30 uur Inspiration class
  • 16:30 – 17:30 uur Me-Time
  • 17:30 – 18:30 uur Yin Yoga
  • 18:30 – 19:00 uur Meditation
  • 19:00 – 20:00 uur Dinner

Heb ik het dan alleen zo zwaar?

Ik wil iets met jullie delen over de ‘Silent Walk’. Van deze wandeltocht in volledige stilte heb ik persoonlijk echt heel veel van geleerd. Het begint al met het feit dat ik geen idee had wat ik aan moest trekken. We gingen de bergen in en het was koud maar de zon begon tegen die tijd ook aardig te schijnen. Ik ben dan wel zo iemand die dat graag even overlegt. Maar goed… je mocht niet praten, dus dat was geen optie. Dus daar ging ik de eerste dag met een t-shirt, trui en een lekkere winterjas. Handschoenen een sjaal en een muts, mij kon niks gebeuren.

Bij de verzamelplek keek ik even rond hoe de anderen zich gekleed hadden en ik dacht ‘nou ik denk dat het wel goed zit‘. Dapper begon ik aan de tocht. Nog geen 10 minuten later kreeg ik het al aardig warm en na 15 minuten moest ik echt mijn sjaal, handschoenen en muts al af doen. Ook de andere deelnemers begonnen wat meer uit te trekken. Ondertussen werd het een aardige klim en daar had ik best moeite mee. Het zweet kwam aan alle kanten mijn poriën uit. Mijn dikke jas, hoe onhandig ook, begon ik om mijn middel te knopen. Ik had het warm, mijn benen deden zeer en ik was moe. En of dat nog niet erg genoeg was kreeg ik met regelmaat een opvlieger. Ik keek naar de mensen voor en achter mij en het leek wel of iedereen fluitend en op veertjes naar boven liep. Ik snapte er niks van; Had ik het alleen zo zwaar dan? Ik keek naar hun schoenen en concludeerde dat er ervaren wandelaars bij liepen eigenlijk kon dat ook niet anders.

Eén in stilte met de natuur

Ik had het idee dat iedereen mijn zware ademhaling kon horen. Ik pufte en ik hijgde. Het kan mooier en stoerder gemaakt worden, maar dat is het niet. Als de gids zijn duimen omhoog deed, knikte iedereen dat het nog goed ging. Nou, nee, met mij niet hoor! Zo ploeterde ik nog een tijdje in stilte door. Gelukkig stopten we op den duur. En wat een adembenemend uitzicht.

De tranen rolden over mijn wangen. Één in stilte met de natuur. Wat een mooie beloning. Helaas we waren er nog niet we gingen nog een stukje hoger. Ik hoorde de woorden van onze yoga juf Marjet van Yoga You:
“Je hoofd zegt dat je het niet kan, dat je moe bent en dat je niet meer wilt. Maar je spieren kunnen dat echt wel aan, die zijn heel sterk.”

En dat hielp enorm. Van Allison (de yogalerares) kreeg ik een tak om te gebruiken als wandelstok en ook dat hielp. Het bleef zwaar maar ik kon ook genieten van het wandelen en klimmen in stilte en de adembenemend mooie uitzichten. Het was een heerlijk gevoel toen we weer terug waren. Heel erg voldaan.

Ik blijf een ‘Bezige Bij’

Het bijzondere van alles in stilte doen is dat je alles langzamer doet. Dat je alles bewuster doet. Elke stap die je zet doe je zelfs bewust en dat maakt je heel erg rustig. Dat gevoel van intense rust kan ik heel goed terug halen nu ik thuis ben. Even tijd nemen om te mediteren. Uit je hoofd, naar je hart, je gevoel. Ik blijf een ‘Bezige Bij’ en wil graag veel doen, maar ik doe het nu veel bewuster en kan ook eens kiezen om iets over te slaan.

Het zit allemaal in je hoofd

Het mooiste van het hele verhaal is dat we zondagmiddag, toen de stilte werd opgeheven  en we met elkaar konden praten, me iets duidelijk werd: Ik was echt niet de enige geweest die het zo zwaar had gehad tijdens de stilte wandelingen. Er waren er meer die hetzelfde hadden gevoeld als ik en óók dachten dat iedereen hun zware ademhaling had gehoord. Die ook stuk waren gegaan en niet meer konden. En die net als ik dachten dat ze de enige waren… zo zie je maar:
Het zit allemaal in je hoofd.

 

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden van mijn nieuwe blogs? Schrijf je dan onderaan deze pagina in voor de maandelijkse mail update!

 

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.