De narcist als gokkast: Met lege handen naar huis

De narcist als gokkast: Met lege handen naar huis

Lees hier wat voorafging: ‘De narcist als gokkast: Onvoorspelbare uitkomsten’.

Radeloos

Als er weer voor mijn gevoel iets heel verwarrends gebeurde, dan was ik helemaal in paniek en totaal van de kaart. Ik snapte niet wat ik verkeerd had gezegd of gedaan. Ik was radeloos. En als ik huilde, dan werd hij als maar bozer en schold me uit voor ‘zielig klein kind die maar bij mama een snoepje moest gaan halen’. Wanneer de ander haar zwakke kanten laat zien, worden die onmiddellijk door de narcist tegen haar gebruikt.

Er is nu sprake van een kil, verbaal geweld dat bestaat uit denigrerende opmerkingen, vijandige toespelingen, een neerbuigende houding en scheldpartijen. De narcist, die zijn partner zo laat lijden, is van mening dat die partner dat verdiend heeft. Die heeft dan niet het recht te beklagen. Als het slachtoffer tòch reageert en daarmee dus ophoudt zich te gedragen als lijdzaam voorwerp, wordt diegene beschouwd als gevaarlijk of agressief.

Zoals papa het wil

Hij schold de kinderen uit voor ‘imbeciel’, ‘mongool’, boerenlul’, ‘watje’, ‘mietje’ en nog veel erger, te erg om openbaar te publiceren. Hij vond ze maar respectloos en brutaal. Geen enkele ruimte kregen ze om zichzelf te ontwikkelen, geen ruimte voor eigen ideeën en verlangens… Nee alles moest zoals papa wilde en Oh Wee als het niet zo ging; Dan had je een enorm probleem.

De kinderen hebben enorm geleden onder zijn onvoorspelbare woede uitbarstingen. Met aan de ene kant zijn liefdevolle gedrag en aan de andere kant een angstaanjagend figuur, ontstond er een hele verwarde situatie, die grote gevolgen met zich meebrengt.

De rollen omdraaien

De narcist probeert zijn slachtoffer aan te zetten tot daden van agressie jegens de narcist, om vervolgens te kunnen zeggen dat het slachtoffer de boosdoener is. Waar het om gaat, is dat het slachtoffer zelf verantwoordelijk moet lijken voor wat haar overkomt. De ander aanzetten tot het maken van fouten, stelt de agressor in staat om de ander te bekritiseren of te vernederen, maar ook en vooral: zijn slachtoffer op deze wijze zo een slecht zelfbeeld te bezorgen, dat het schuldgevoel van het slachtoffer ook nog eens wordt versterkt.

De narcist weet hoe ver hij kan gaan en hoe hij zijn geweld moet afmeten. In bijzijn van getuigen wordt de agressie in kleine doses toegediend. Als het slachtoffer reageert en daarmee in de val van provocatie loopt door haar stem te verheffen, is het slachtoffer degene die agressief overkomt. Ontaarding is het einddoel. De narcist kent geen groter genoegen dan te zien dat hij zijn doelwit zover krijgt dat diegene zelf-destructief gedrag gaat vertonen. Heel vaak heb ik dingen gedaan om te zorgen dat hij medelijden met mij kreeg. Maar het enige wat er gebeurde was dat hij nog kwader werd en me totaal negeerde. Ik voel nog steeds die enorme onmacht, die verscheurende pijn van niet snappen wat je steeds fout doet. Verschrikkelijk.

Hij kreeg het voor elkaar mij zo boos te maken dat ik ging schelden en schreeuwen. Ik gooide met spullen, net als z’n ouders er aan kwamen. Ik trapte deuken in de auto en kon aan iedereen laten zien hoe agressief ik was… Onvoorstelbaar. Als ik daar nu op terug kijk, word ik daar nog steeds heel verdrietig over. Dat iemand zoveel macht over je heeft, dat je zulke dingen gaat doen.

Het slachtoffer en de eventuele getuigen kunnen hun ogen niet geloven. Tenzij ze zelf perverse neigingen bezitten, kunnen ze zich dergelijk geweld niet voorstellen. Vaak worden aan de agressor gevoelens als verdriet, schuldgevoel en spijt toegeschreven die deze absoluut niet heeft. Het slachtoffer ziet geen enkele kans om tot werkelijk begrip van de situatie te komen. De gevolgen zijn verstrekkend.

Mijn kind in het ziekenhuis

De grote ommekeer in mijn leven kwam toen ik aan het ziekenhuis bed stond van mijn toen 17 jarige dochter. Een klein, fragiele meisje met slangetjes in haar neus en armen. Diagnose: anorexia. Met dat beeld ging bij mij ineens het licht aan. Ik kwam tot het besef wat er met mij en ons leven was gebeurd. Dat ik een pad bewandelde dat uiteindelijk zou leiden tot de dood. De realiteit dat ik het leven totaal verloren had en dat ik niet meer wist wat normaal was en wat niet.

Met dat beeld op mijn netvlies ben ik naar huis gereden en heb mezelf beloofd dat ik een einde moest gaan maken aan deze spiraal van geweld. En toen begon mijn strijd om dat ook daadwerkelijk te kunnen doen. Tegen een alcoholist kun je ook niet zeggen “Nou laat morgen de drank maar staan, dan is het over”. Zo kon ik ook niet zomaar uit deze relatie stappen. Het heeft dan ook ruim een jaar geduurd voordat ik die stap daadwerkelijk durfde te nemen.

Wanneer ben jij zover?

NU BEN JIJ AAN DE BEURT!

Gebaseerd op het boek “pesten en treiteren, Psychisch geweld in het dagelijks leven” van Marie-France Hirigoyen. Aangevuld met mijn eigen ervaringen.

 

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden van mijn nieuwe blogs? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.