En dan begint het pas: Een eigen plek

En dan begint het pas: Een eigen plek

En dan begint het pas

Dit waren de laatste vijf woorden uit mijn tekst van de toneelvoorstelling HartslagDe toneel voorstelling van Theater AANZ die ik samen met vier ervaringsdeskundigen ruim anderhalf heb mogen spelen.

WIX Kracht: Nu ben jij aan de beurt! Hartslag

Een nieuw pad

En dan begint het pas… Wanneer je eindelijk de moedige beslissing  hebt genomen om uit een geweldrelatie te stappen, zoals in mijn geval door onderdak te krijgen in de vrouwenopvang (Kadera). Het is het begin van een nieuwe fase in je leven. Je komt eerst terecht in de crisisopvang; Je zit tenslotte nu in een crisis situatie. Letterlijk, maar zeker ook in je hoofd.

Het is nogal wat om alle schepen achter je te verbranden en met niets weg te gaan. Je hebt geen idee hoe je je leven ooit weer op moet pakken, vorm moet geven, niet eens meer wetend wie je zelf bent, hoe je wilt leven, wat je zelf leuk vindt, wat je graag wilt eten, hoe je je koffie drinkt, wat je zelf leuk vindt om aan te trekken. Jouw ‘vorige leven’ stroomt nog door je aderen en is terug te vinden is alles dat je zegt en doet. Je bent de weg kwijt, je bent van het pad af, maar welk pad eigenlijk?

Liep je wel je eigen pad? Bewandelde je wel je eigen weg? Of sjokte je maar achter de gene aan die voor jou uitliep, die verwachte dat jij zijn voetsporen volgde. Als jezelf eens een zijweggetje wilde nemen werd je keihard terug gefloten. Je navigatie werd weer ingesteld en je moest weer goed naar de stem luisteren die jou door jouw leven zou navigeren. Maar als je altijd alleen maar op de navigatie vertrouwt, dan durf je niet meer zonder te rijden of zelf rond te kijken en je ogen te richten op andere dingen. Je zicht wordt beperkt en zelf nadenken hoef je niet meer.

Als je uit de situatie stapt of ontsnapt dan ben je helemaal stuurloos, de batterij van de navigatie is leeg en opladen het opladen kan niet meer. Hoe moet je in vredesnaam weer de juiste weg vinden, weer op je eigen pad komen?
Geen idee.

Toen de storm ging liggen

Toen de zwaarste storm uit mijn lijf en hoofd ging liggen, werd ik overgeplaatst naar de intensieve zorg afdeling (IZZ). Een kamer met eigen douche, toilet en een klein keukentje (waar je niet kon koken) met eigen koelkastje. Mijn casemanager raadde me naar aanleiding van mijn lange verhalen een aantal boeken aan zodoende begon ik te lezen over narcistische persoonlijkheidsstoornis (NPS) om inzicht te krijgen in wat mij was overkomen. Hoe het kon dat iemand het voor elkaar kreeg om jouw navigatie te worden, je hele leven over kon nemen, jouw te hersenspoelen zodat jij zelf geen idee meer had wat nou waar was of niet, wat normaal was of compleet gestoord.

Gesprekken met hulpverleners, andere vrouwen in de opvang. Het volgen van trainingen en therapieën. Schilderen, knippen en plakken. Zelfverdediging. Zorgen dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Gaan begrijpen wat je is overkomen en waarom. Maar ook slapen. Heel. Veel. Slapen. Dit allemaal en nog veel meer tot je zover bent dat jij geestelijk en lichamelijk sterk genoeg bent om de opvang te verlaten en je klaar bent om je eigen leven weer in handen te nemen. Wanneer je een eigen huisje krijgt.

En als je eigen huisje dan klaar is kun je weer opnieuw beginnen, met behulp van financiële hulp van de gemeente en spulletjes van vrienden en bekenden hebt ingericht. Het lijkt allemaal zo mooi en aan de ene kant is dat ook zo. Maar…
Dan begint het pas!

Lees hier het vervolg: ‘En dan begint het pas: Van uiterlijk naar innerlijk’.

 

Wil je een reactie plaatsen? Ik zou het leuk vinden om jouw mening of ervaringen te horen!
Reacties hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Wil je dit niet? Laat het dan in jouw reactie weten!
Anoniem reageren is ook mogelijk. Vul dan ‘Anoniem’ in bij ‘naam’.

Wil jij op de hoogte worden gehouden van mijn nieuwe blogs? Schrijf je dan in voor de maandelijkse mail update!

 

Laat een reactie achter

Uw e-mail wordt niet openbaar gemaakt.